Christmas Carols 2011 ช่วงเวลาสั้นๆ อันแสนสุข

            คุณเคยคิดมั้ยว่า อะไรคือสิ่งที่คุณไม่กล้าทำ เพราะคุณกลัวทำมันไม่ได้??

แล้วถ้าคุณไม่มีความสามารถ ไม่มีความรู้ ในเรื่องที่คุณต้องทำ! คุณจะทำยังไง?

สิ่งนั้นสำหรับคุณ.. คืออะไร? และคุณจะทำยังไงกับมัน?

สำหรับฉันแล้ว สิ่งนั้นมีเพียงสิ่งเดียวในเวลานี้คือ “การซ้อมร้องเพลงประสานเสียงวันคริสต์มาส” ซึ่งถือว่าเป็นงานใหญ่ที่สุดของชมรมคาทอลิก จุฬาฯ เลยก็ว่าได้ ตั้งแต่ฉันเข้าปีหนึ่งมา ฉันร่วมกิจกรรมกับชมรมตลอดเท่าที่สามารถ ไม่ว่าจะเป็นมิสซา ไปทริป แสวงบุญ เข้าเงียบ หรือแม้แต่ ร้องเพลงประสานเสียงวันคริสต์มาส ในฐานะผู้เข้าร่วม ฉันชื่นชมในตัวพี่ๆทุกคนมาก ที่จัดกิจกรรมทุกอย่างออกมาได้อย่างดี ดีมากๆ และไม่เคยคิดว่าวันนึง ตัวเองจะต้องอยู่ในฐานะผู้จัดกิจกรรม...

ความรู้สึกแรกหลังจากรู้ว่า ปีนี้เราจะต้องเป็นกำลังหลักในการขับเคลื่อนงานของพระผ่านทางชมรมคาทอลิก จุฬาฯ ต่อไป ยอมรับว่ากังวลมาก แต่ก็ยังมีความรู้สึกท้าทายซ่อนอยู่... ซ่อนอยู่ลึก ลึกจนโดนความกลัวบดบังซะมิด

“มิสซาน่าจะจัดได้ เข้าเงียบก็น่าจะโอเค แล้วร้องเพลงล่ะ? อะไรยังไง? ใครจะซ้อม? ใครจะเล่นเปียโน? ใครจะเป็นคอนดัคเตอร์?” หลายความคิด หลากความกังวล ประดังเข้ามาอย่างมากมาย... และเมื่อถึงเวลานั้นๆจริงๆ

“ทราย... เดี๋ยวเราไปซ้อมที่บ้านพี่ตังเมกันเนอะ ช่วงที่ยังปิดเทอมหนีน้ำท่วมอยู่ พี่เค้าอนุญาต”

“พี่อุ้ยมาช่วยเล่นเปียโน ตอนซ้อมให้ได้แหละ”

“พี่ปิ๊นลางานวันอาทิตย์ได้ ติดต่อให้พี่เค้าเป็นคอนดัคเตอร์ให้ดีมั้ย”

“น้องฝน น้องแป้ง พี่แป้ง พอเล่นเปียโนได้ แบ่งกันไปเล่นคนละเพลงสองเพลงมั้ย อ้าวน้องธีมก็เล่นได้ด้วย เจ๋งๆ”

“ปีนี้ น้องปีหนึ่งมาร้องเพลงกับเราเยอะมากเลย ดีใจอ่ะ ^^”

“เดี๋ยวน้องคนนั้นมาซ้อมวันนั้น เดี๋ยวน้องคนนี้มาซ้อมวันนี้ มากันเยอะๆ ไม่ต้องห่วง”

สาว สาว สาว

ตั้งใจซ้อมกันมากมาก

หิวข้าวกันรึยังจ้ะ

เดอะ แก๊งค์ ของพวกเรา ชาวคาทอลิก จุฬาฯ

น่ารักทั้งนักร้อง ทั้งตุ๊กตาเลย

หนุ่มๆ เสียงทรงพลัง

^________^

นี่เป็นส่วนหนึ่งของหลายเหตุการณ์ หลายความรู้สึก ในช่วงเวลาของการซ้อม อาจจะมีหลายครั้งที่รู้สึกว่า เราทำไม่ได้หรอก สิ่งนี้มันเกินความสามารถของเรา  แต่ทุกๆครั้งที่เกิดความรู้สึกนี้ จะมีเสียงนึงดังขึ้นในใจมาตอบตลอดว่า “ไม่มีสิ่งใดที่พระเจ้ากระทำมิได้” ทุกอย่าง ทุกเหตุการณ์ ทุกกิจกรรมสำหรับการร้องเพลงคริสต์มาสปีนี้ แม้บางเรื่อง บางมุมมอง ของบางคน อาจคิดว่ามันยังไม่ดี ยังมีข้อบกพร่องนู่นนั่นนี่ต่างๆมากมาย แต่สำหรับเราแล้ว การร้องเพลงคริสต์มาสของชมรมในปีนี้ คือสิ่งที่ดีที่สุด พิเศษที่สุด และเป็นของขวัญวันคริสต์มาสที่ดีที่สุดของเรา นั่นคงเป็นเพราะ เราได้ทำทุกอย่างเต็มที่แล้ว... สุดๆความสามารถของเราแล้ว.... และมันก็ผ่านไปแล้ว... ผ่านไปอย่างดีด้วย ซึ่งสิ่งนี้มันไม่มีทางเกิดขึ้นได้เลย หากเราไม่ได้รับความช่วยเหลือจากพระเจ้า ดังคำกล่าวที่ว่า “Without God we can do nothing”

นอกจากความสุขที่ได้จากเสียงเพลงในคริสต์มาสปีนี้แล้ว ฉันคิดว่าความสุขส่วนใหญ่ที่ได้ อยู่ที่ตัวบุคคลด้วย คริสต์มาสปีนี้ ทำให้ได้รู้จักกันน้องๆชมรมเพิ่มมากขึ้น บางคนที่ไม่เคยมาร่วมมิสซาเลย ก็ได้รู้จักกันเป็นพิเศษในช่วงนี้ สำหรับคนที่รู้จักกันอยู่แล้ว ก็ยิ่งสนิทกันมากขึ้นไปอีก เป็นช่วงเวลาที่ได้อยู่กับครอบครัว “คาทอลิก จุฬาฯ” อย่างเต็มที่ ซ้อมร้องเพลงด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน แค่นี้ก็มีความสุขมากแล้วจริงๆ สุขถึงขั้นที่ยอมนั่งรถตู้ฝ่าน้ำท่วมมา 3 ชม. เพื่อซ้อมร้องเพลง 3 ชม. และนั่งกลับนครปฐมอีก 3 ชม.นี่แหละ บางคนว่าบ้า บางคนว่าเกินไป แต่ฉันว่า “คุ้ม” เวลาที่เสียไป กับความสุขที่ได้รับมา มันคุ้มจริงๆนะ

กว่าจะผ่านงานนี้ไปได้ เราต้องขอบคุณพระเจ้ากันไปหลายรอบ อย่างน้อยก็ในทุกวันที่การซ้อมร้องเพลงผ่านไปอย่างดี ปิดงานนี้ด้วยการขอบคุณอีกสักรอบล่ะกัน

ณ ห้องชมรม

เทรนกันอย่างใกล้ชิด

ถ้าน้องจะอยากซ้อมร้องเพลงขนาดนี้ 555

พี่นุ๊กก็มาช่วย

ร้องยังไงนะ?

เดอะแก๊งค์เทนเนอร์และโซปราโน

กองทัพต้องเดินด้วยท้อง

อัลโตซ้อมหนัก

ร้องเพลงหรือหาว~

สาวๆ โซปราโน

หนุ่มๆ เทนเนอร์

ไหวมั้ยบอสสสส 555

ขอบคุณน้องๆทุกคน ที่มาซ้อมร้องเพลงกันด้วยหัวใจ ถ้าพี่ตามบ่อย ตามกันได้ทุกวี่ทุกวัน ก็อย่าเพิ่งโกรธเคือง อย่าเพิ่งเบื่อกันเลยนะ อยากให้พวกเรามีช่วงเวลาคริสต์มาสดีๆร่วมกัน ถ้าไม่มีน้องๆ เสียงเพลงคริสต์มาสคงไม่ร่าเริง สดใส อย่างนี้

ขอบคุณพี่ๆทุกคน ที่ยังคงแวะเวียนมาให้กำลังใจ แถมด้วยกำลังกายกันอย่างต่อเนื่อง ทำให้เสียงเพลงคริสต์มาสปีนี้รู้สึกอบอุ่นกว่าที่เคย
ขอบคุณเพื่อนๆ จากสถาบันอื่น ที่มาช่วยสร้่างสีสัน ทั้งเสียงเพลงอันไพเราะ และสร้างความสนุกสนานให้กับพวกเราได้มาก ถึงจะต่างสถาบันกัน แต่เราก็เป็นครอบครัวเดียวกันได้เหมือนกันนะ 

ขอบคุณคุณพ่อที่วัดพระมหาไถ่ ที่ให้โอกาสพวกเราได้ทำประโยชน์ ได้ทำกิจกรรมดีๆร่วมกัน อีกทั้งยังสนับสนุนพวกเราอย่างเต็มที่ ทำให้เพลงคริสต์มาสปีนี้ แฝงไปด้วยความคึกคัก เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังที่อยากทำสิ่งอื่นๆต่อไป

ขอบคุณพี่ตังเมและครอบครัว ที่เอื้อเฟื้อสถานที่ซ้อมให้กับพวกเรา ตั้งแต่ปิดเทอมจนถึงเปิดเทอม ขอบคุณที่ดูแลพวกเราอย่างดีเหมือนเป็นน้องแท้ๆคนหนึ่ง ให้เราได้ซ้อมในสถานที่ที่สะดวกสบาย เปรียบเหมือนบ้านอีกหลังหนึ่งของพวกเรา

ขอบคุณบ้านเซเวียร์ ที่ให้พวกเราได้เตรียมเข้าสู่บรรยากาศคริสต์มาสก่อนใครเพื่อน และขอบคุณสำหรับหมวกซานตาครอสสวยๆ สำหรับนักขับร้องฝึกหัดอย่างพวกเรา

ขอบคุณร้านเจ๊เกียง เจ๊กบ เจ๊กี และอีกหลายๆเจ๊ ที่ให้พวกเราได้เติมพลังกายหลังซ้อมร้องเพลง และทำให้พวกเราได้สนิทกันมากยิ่งขึ้น ผ่านทางช่วงเวลาของการรับประทานอาหารนี้

และที่สุด... ขอบคุณพระเป็นเจ้า สำหรับช่วงเวลาดีๆ ที่ได้ประทานให้แก่พวกลูก ให้ได้ทำกิจกรรมดีๆร่วมกัน ได้ซ้อมร้องเพลงเพื่อสรรเสริญพระองค์ ได้รู้จักแบ่งปัน และได้รู้จัก “รัก” ขอบคุณสำหรับพระพรต่างๆ อย่างมากมายที่ประทานให้กับชมรมของพวกเราเสมอมา จนทำให้กิจกรรมครั้งนี้ผ่านไปได้อย่างดี

ปิดท้ายคริสต์มาสปีนี้ด้วยสิ่งนี้...

ซ้อมใหญ่

สถานที่จริง นักร้องตัวจริง

ตั้งใจกันสุดชีวิต

:))

ฮู้ววว ฮูวววว

จะมีใครสักคนตื่นเฝ้ารอคอยชื่นชม จุดไฟในกมลตื่นเฝ้ารอ...

ระหว่างพัก ก็รั่วกันไป

^_____^

อลังการณ์มากกับงานนี้

ลองเครื่องเสียงด้วยๆ

หน้าตาเริ่มหมดแรง

^^

ช่วงรอก่อนร้องเพลงจริง

ถ่ายรูปกันเพลิน

ประธานชมรม ปีนี้.. ปีหน้า.. และปีโน้น 555

บังเอิญ โลกกลม พรหมลิขิต

พร้อมหน้า พร้อมตา

เดอะแก๊งค์

สุขสันต์วันคริสต์มาส

ตั้งใจกันสุดสุด

แล้วพบกันใหม่ คริสต์มาสปีหน้าน้าาาา~

                ติดตามภาพกิจกรรม หรือข่าวสารของชมรมได้ใน www.facebook.com/catholicchula

               และติดตามบรรยากาศการร้องเพลงของพวกเราในปีนี้ได้เลยจ้า ^^

เข้าเงียบ.... ของขวัญที่มีค่าที่สุดในชีวิต

ปิดเทอมใหญ่แบบไม่ได้ตั้งใจปีนี้ ได้มีโอกาสเข้าร่วมการฝึกปฏิบัติจิต หรือเข้าเงียบแบบเงียบจริงๆจังๆที่ทางบ้านเซเวียร์จัดขึ้น นำโดยคุณพ่อมหาร์โซโน โปรโบ, เอส.เจ. เป็นผู้ช่วยในการฝึกปฏิบัติจิตของพวกเรา ในการเข้าเงียบครั้งนี้ ใช้เวลา 5 วันก่อนเปิดเทอมของจุฬาฯพอดี ที่บ้านดอยเรยีนา บนดอยสุเทพ เชียงใหม่ ขอบคุณพระเจ้าที่ทำให้อะไรๆมันลงตัว จนทำให้หนูสามารถไปเข้าเงียบได้อย่างดีโดยไม่ต้องโดดเรียนไป (เพราะกำหนดการนี้เป็นกำหนดการในช่วงเปิดเทอมปกติพอดี) วันแรกของการออกเดินทาง พวกทั้งเกือบ 10 ชีวิต ก็คุยเล่นกันสนุกสนาน เสมือนไปค่ายปกติ แต่มันก็ไม่ปกติทันทีเมื่อไปถึงบ้านพัก เพราะการมาของพวกเราครั้งนี้ไม่ใช่การเข้าค่าย แต่เป็นการเข้าเงียบต่างหาก

เชียงใหม่ยังไ่ม่หลับ~

แรกๆยังไม่ชินกับการเข้าเงียบแบบนี้ เหมือนเป็นเข้าเงียบส่วนตัว... ปกติเข้าค่ายเรามาพบเพื่อนใหม่ มารู้จักเพื่อนใหม่ แต่ครั้งนี้เรามาพบตัวเอง เรามารู้จักพระเยซูเพิ่มมากขึ้น ตลอด 3-4 วันของการเข้าเงียบ เรากินข้าวเงียบๆคนเดียว (แม้จะมีเพื่อนๆนั่งอยู่ข้างๆ) ล้างจานคนเดียว มีช่วงเวลาที่ไปพบคุณพ่อเพื่อพูดคุย และรับข้อฝึกใหม่ๆ ซึ่งแต่ละคนก็จะแตกต่างกันออกไปตามความเหมาะสมของแต่ละคน

อยู่เงียบๆ กับเหล่าดอกไม้พวกนี้

มีข้อฝึกหนึ่งที่อยากจะนำมาแบ่งปัน.... คุณพ่อได้ให้ผ้ามาผืนนึง แล้วก็ให้เรานำไปเช็ดทำความสะอาดห้อง และหลังจากเช็ดเสร็จแล้ว ให้นำมาภาวนากับไม้กางเขนในห้องนอนของตน มองกางเขน มองผ้า มองตัวเอง.... แล้วสวด รำพึง .... ทำแบบนี้ครั้งแรกแล้วไปคุยกับคุณพ่อ คิดว่ามันไม่เวิร์ค เพราะไม่ได้รู้สึกอะไรขึ้นมาเหมือนตอนอ่านพระคัมภีร์แล้วนำมารำพึง ลองใหม่ครั้งที่สอง.... คราวนี้ได้อะไรเตือนใจกลับมาเยอะ ผ้าขาวที่ได้มา สะอาด แต่ก็ยอมเปื้อน (ไม่รู้ผ้าเค้าจะเต็มใจเปื้อนหรือเปล่า) แต่ที่สุดผ้าก็เปื้อนเพื่อให้สิ่งอื่นสะอาด มองกางเขน พระเยซูยอมสละชีวิต เพื่อไถ่บาปเรา เพื่อให้มนุษย์สะอาด แต่ตัวเราเองล่ะ.... ยอมเสียสละบางสิ่ง เพื่อคนอื่นได้บ้างหรือเปล่า? คำตอบในตอนนี้คือเคยพยายาม แต่ยังทำไม่ได้... หลังรำพึงเสร็จ ตั้งใจไว้แล้วว่า จะมีพระเยซูเป็นไอดอล จะทำตัวเหมือนผ้าขี้ริ้ว ไม่บ่น ไม่เกี่ยง ยอมสกปรก เพื่อให้สิ่งอื่นสะอาดขึ้นมา ทั้งนี้โดยอาศัยพระพรของพระเจ้าช่วยให้ลูกนอบน้อม และยอมเสียสละได้อย่างเต็มใจ ^^

อีกข้อฝึกหนึ่งที่มาพร้อมๆกับผ้าผืนนั้น คือ อ่าน รำพึงพระคัมภีร์ มีที่เตือนใจ สะดุดใจหลายบท แต่ที่ชอบที่สุดคงเป็นส่วนหนึ่งของ ฟิลิปปี 2 : 1-11 “อย่ากระทำการใดเพื่อชิงดีหรือเพื่อโอ้อวด แต่จงถ่อมตนคิดว่าผู้อื่นดีกว่าตน อย่าเห็นแก่ประโยชน์ของตนฝ่ายเดียว จงเห็นแก่ประโยชน์ของผู้อื่นด้วย” พระวาจาประโยคนี้จะคอยเตือนใจเสมอ จะเอาคำว่า “เห็นแก่ตัว” “จองหอง” “อวดดี” ออกไปจากชีวิตให้ได้

นอบน้อม ถ่อมตัว...

การมาเข้าเงียบครั้งนี้ทำให้รู้จักตัวเองดีขึ้น รู้จักพระเยซูมากยิ่งขึ้น ถือเป็นของขวัญที่ดีที่สุดที่พระมอบให้ในปีนี้ หลังจบมิสซาปิดการฝึกปฏิบัติจิต ก็มีตามมาด้วยเพลง Happy Birthday ตอนก่อนมาเข้าเงียบนึกว่าปีนี้จะเกิดเงียบๆซะแล้ว อยู่บนดอย ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ไม่มีเฟสบุ๊ค คงไม่มีใครจำได้ แต่ผิดคาด.... ^^ ขอบคุณทุกคนจริงๆค่ะ

ถ้ำแม่พระ

ปิดท้ายด้วยการมาเดินตลาดในเชียงใหม่ ซื้อของฝากติดไม้ติดมือกันไป คุณพ่อเลี้ยงข้าวมื้อใหญ่ที่ร้านอาหารริมแม่น้ำปิง และจบท้ายด้วย “ถนนคนเดิน” ซึ่งเคยเฝ้าใฝ่ฝันว่าจะมาช่วงปิดเทอมให้ได้ แต่ก็ต้องล้มเลิกไปก่อนด้วยเหตุผลนานาประการ คืนนี้คุณพ่อทำให้ฝันเป็นจริงฉลองวันเกิดกันเลยทีเดียว ก่อนขึ้นไปพักที่บ้านดอยเรยีนาอีกคืน และเดินทางกลับสู่โลกความเป็นจริง ทีฉันตั้งใจจะนำพระวาจาของพระองค์มาเป็นแบบอย่างในการดำเนินชีวิตในเช้าวันรุ่งขึ้น....

ถนนคนเดิน คืนวันที่ 11 ธันวา

ขอบคุณพระเจ้าสำหรับช่วงเวลาที่ดีที่สุดที่ได้ประทานให้แก่ลูกในวันเกิดปีนี้

ขอบคุณของขวัญวันเกิดอันล้ำค่า ทั้งการเข้าเงียบ การได้ไปเชียงใหม่ และคำอวยพรจากทุกคน

ขอบคุณผู้ร่วมชีวิตอีกเกือบ 10 ท่านที่ได้ไปใช้เวลาอยู่ด้วยกันในการรู้จักพระเยซูมากยิ่งขึ้น และขอบคุณคุณพ่อมหาร์เป็นพิเศษ

ขอบคุณแม่ ขอบคุณป๊า ขอบคุณพระที่ทำให้ลูกได้เกิดมาเพื่อใช้ชีวิตเลียนแบบพระองค์บนโลกที่แสนวุ่นวายใบนี้

ขอบคุณเชียงใหม่ ที่หนาวมากกกกก ในช่วงที่เราไปเข้าเงียบพอดี

ฉันรักเธอ “เชียงใหม่” แล้วเจอกันใหม่โอกาสหน้าน้า ^^

มุมจากในห้องพัก

มุมศักดิ์สิทธิ์

วันทามารีย์

Happy Birthday to Saiy :)

อุปกรณ์ประกอบการไตร่ตรอง